PRZYŁĄCZENIA CZASU UŻYTKOWANIA

Roczne zużycie ciepła dla ogrzewania pomieszczeń zależy przede wszystkim od teoretycznego zapotrzebowania ciepła, rodzaju użytkowania budynku i warunków klimatycznych. Warunki klimatyczne można określić przez pojęcie stopniodni. Nie można odtworzyć dokładnie wpływu sposobu użytkowania budynku i przez to wpływu określonego rodzaju pracy ogrzewania na zużycie ciepła. Wpływ ten można uwzględnić W najprostszy sposób, wprowadzając średnią temperaturę dobową wnętrza budynku. W ten sposób ujmuje się, prócz wpływu rodzaju pracy ogrzewania, również i magazynowanie ciepła i jego wpływ na zapotrzebowanie ciepła. Wyniki otrzymane z obliczeń zapotrzebowania ciepła wg DIN 4701 wykazują, że w razie dobrego wykonania budowy, rzeczywiste zapotrzebowanie ciepła do ogrzewania osiąga mniejszą wartość od rezultatów obliczeniowych i w stosunku do średniego zużycia dziennego rezultaty pomiarów budynków ogrzewanych zdalaczynnie są mniejsze o 20-;-30% . Chwilowa wartość szczytowa poboru ciepła może naturalnie osiągnąć wartości obliczeniowe, a nawet je przekroczyć. Wielkość ta nie jest jednak, na podstawie powyższych rozważań, wielkością decydującą dla ogrzewania, gdyż można ją zmienić w zależności od sposobu pracy instalacji. Roczne zużycie ciepła można więc określić na podstawie zapotrzebowania ciepła Q/I wg DIN 4701, nie biorąc pod uwagę najwyższego poboru ciepła. Powierzchnie grzejne trzeba obliczyć wg wymienionej wartości, pomijając straty domowej sieci rozprowadzającej; wartość ta jest równa największemu poborowi ciepła ogrzewania o pracy ciągłej i określa się ją dlatego jako wartość poboru. ciepła przyłączenia ogrzewania. Iloraz rocznego odbioru ciepła i wartości przyłączenia stanowi czas użytkowania. Czas użytkowania b waha się dla szkół; instytucji i budynków mieszkalnych w granicach 800-;-2000 godzin; strefa klimatyczna miejscowości nie ma większego wpływu. Roczne zużycie ciepła Qe wynika z zależności Qa = b Qh kcal/a W ogrzewaniach zda la czynnych określa się często czas użytkowania wg obciążenia szczytowego, a nie wg wartości poboru ciepła przyłączenia. Otrzymany wtedy współczynnik jest ważny dla charakteru pracy ogrzewania, szczególnie zaś wtedy, gdy sieć zdalaczynna zaopatruje licznych odbiorców, u których szczyt zapotrzebowania występuje w różnym czasie. Iloraz szczytowej wydajności cieplnej przez sumę szczytowych wydajności cieplnych wszystkich odbiorców określa się jako współczynnik równoczesności. Współczynnik ten trzeba przyjąć jako równy jedności dla budynków o jednakowym sposobie wykorzystania i jednakowym rodzaju ogrzewania. Wartość współczynnika w ogrzewaniu zdalaczynnym może natomiast zmniejszyć się do 0,8 w przypadku, gdy przebieg dzienny poboru ciepła poszczególnych grup użytkowników wykazuje silne wahania, np. z jednej strony budynki mieszkalne, handlowe, instytucje, z drugiej zaś restauracje, teatry, kina i sale zebrań. W przypadku połączonych urządzeń ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej można odłożyć nagrzewanie zbiorników wody użytkowej na godziny wieczorne i nocne. Szczytowe zużycie ciepła podczas uruchamiania nie wywiera wtedy prawie żadnego wpływu. W ten sposób można w budynkach mieszkalnych zwiększyć czas użytkowania przy wydajności szczytowej o 30-50%, wskutek czego ogrzewanie zdalaczynne staje się znacznie bardziej ekonomiczne. Przy budowie sieci, uwzględniając czynnik bezpieczeństwa obliczeń zapotrzebowania ciepła dla zwykle spotykanych rodzajów ogrzewania budynków (szczyt nagrzewania między 6 a 8 godziną rano), wystarcza zwykle ustalenie najwyższego poboru ciepła na 90% sumy wartości poboru przyłączeń poszczególnych odcinków. Jeśli pobór ciepła w chwilach największego obciążenia sieci jest ograniczony, należy wtedy obliczać wartość graniczną. [więcej w: pompy ciepła powietrze woda, elewacje z piaskowca, strop lekki ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Artykuł dotyczy tematów: elewacje z piaskowca pompy ciepła powietrze woda strop lekki