Powierzchnie zewnetrzne i wewnetrzne rur zeliwnych

Powierzchnie zewnętrzne i wewnętrzne rur żeliwnych powinny być gładkie i pozbawione wad odlewniczych (wolne od przywartych pozostałości masy formierskiej, dziur, pęknięć itp. ). Chroni się je przed korozją za pomocą zanurzania w gorącej smole pogazowej. Powłoka ochronna powinna być elastyczna, nie łuszczyć się i nie odpadać pod wpływem zmian warunków atmosferycznych lub uderzeń stalowym młotkiem o ciężarze 0,5 kg. Żeliwo powinno mieć przełom szary, drobnoziarnisty, pozbawiony porowatości. Średnice rur wynoszą: 50, 75, 100 i 150 mm oraz 200 mm (typ ciężki), długość użytkowa 1,0, 1,5 oraz 2,0 m. Łączy się je na kielichy, przy czym stosuje się odgałęzienia: pojedyncze, podwójne (w jednej i w dwóch płaszczyznach) oraz kształtki: kolana pod kątem 900, 1000 i 1350, kolana redukcyjne, łuki, dołączniki itd. . Rury te są mniej wytrzymałe niż żeliwne rury wodociągowe (nie pracują pod ciśnieniem). Złącza ich uszczelnia się sznurem i zaprawą cementową . [więcej w: odległość szamba od budynku, skrzynki rozsączające, okablowanie strukturalne ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Artykuł dotyczy tematów: odległość szamba od budynku okablowanie strukturalne skrzynki rozsączające